1 Mayıs 2017 Pazartesi

belirip kaybolan...

En büyük telaşım, sesleri yitirmek sanırım... Bazen neden onun kıyısındayım diyorum. Bazen akışına bırakıyorum kendimi. Ama o bilmiyor. Sustukça o büyüyo, ben ise giderek kendime çekiliyorum. Çekildikçe içten içe sıkışıp küçülüyor hissim. Bu küçülme bir yok oluş değilse bile, daha fazla konuşabilecek birşey olmaktanda çıkıyor...
Şimdi bir trende, yanı başımda hızlıca belirip kaybolan ağaçları, evleri ve yolları izliyorum. Belirip kaybolan diyorum. Onun gibi...
Orada, büyük bir suskunluk sevgime set olmakta.. Dokunamıyorum. Tasvir edemiyorum vücudunun kıvrımlarını, o kıvrımların sıcağını. Ve bilmiyorum, yatınca çıplak göğsüne saracakmı asırlık bir hasretle, omuzlarımdan tutup sıkıca,  çekecek mi kendine?
Kimbilir?
Kimse....

•trenden notlar, Mayıs2017/ Düsseldorf - Köln

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder